Hoewel de mens geen zeeschepsel is, voelt hij zich met de zee verbonden. Hij luistert naar haar geluiden om in slaap te vallen en ziet graag de zon in haar zakken. Haar gezondheid baart hem zorgen, die door zijn toedoen achteruitgaat. Hij gebruikt de geliefde oceaan als vuilnisbelt, niet bewust, niet expres, maar omdat hij niet weet hoe hij haar ongeschonden kan laten. Hij plaagt haar met lawaai onder water, zo lang tot ze het niet meer aankan.

Het zeeschepsel wordt tot leven gewekt wanneer je het mechanisme in gang brengt. Door het mechanisme binnenin, beweegt het schepsel erg subtiel als een wezen dat nog amper leeft. Echter wordt ook de soundscape afgespeeld die de herrie onderwater nabootst. De herrie die talloze zeewezens doof maakt, waardoor zij lijden en overlijden. Ik hoop met deze artistieke interventie mensen bewust te maken van wat zich afspeelt in de onderwaterwereld die wij de Noordzee noemen, waar wij zo ver vanaf staan, maar ook zo mee verbonden zijn.