Welkom bij het altaar van Pandora, de eerste menselijke vrouw in de Griekse mythologie. Ze werd door de goden gemaakt, met schoonheid, nieuwsgierigheid en spraak. Toen Zeus haar naar de aarde stuurde, gaf hij haar een afgesloten pot mee, met de waarschuwing die nooit te openen. Maar uit nieuwsgierigheid deed Pandora het toch. Op dat moment ontsnapten alle rampen, ziektes en zorgen de wereld in. Alleen hoop bleef achter, verstopt op de bodem van de kruik.
In de Griekse oudheid werd haar verhaal verteld als een waarschuwing. Het werd gebruikt om vrouwelijke nieuwsgierigheid, kennis en eigen wil als gevaarlijk te zien. Een vrouw die alles kapotmaakt.

Voor mij is Pandora niet de oorzaak van ellende, maar een voorbeeld. De moeder van alle vrouwen. Haar eigenschappen zijn niet gevaarlijk, maar staan symbool voor zelfstandigheid.

Samen met andere vrouwen ben ik haar verhaal opnieuw gaan interpreteren. Niet om het te laten verdwijnen, maar om het terug te nemen. We hebben nagedacht over wie Pandora voor ons is, welke gaven wij haar willen geven, en hoe we onszelf in haar herkennen.

De terracotta beeldjes op dit altaar zijn kleine offers aan haar. Elk beeldje draagt iets van ons: een wens, dankbaarheid en eerbetoon.